บทที่ 62 เขาไม่ไว้ใจพวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้น

บทที่ 62 เขาไม่ไว้ใจพวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้น

ฉินหยางมองจดหมายฉบับหนึ่งในมือ แววตาอ่อนโยน เขาขานรับเบา ๆ นับว่ายอมรับคำพูดของหลี่เหว่ย

หลี่เหว่ยสูดปาก ไม่ได้แล้ว อยู่กับหมอนี่ต่อไม่ได้แล้ว เขาหันไปเห็นจางต้าเหว่ยกำลังจะไปตักข้าว จึงชูมือที่ถือจดหมายขึ้นโบก

“จางต้าเหว่ย จะไปตักข้าวหรือ? โธ่ มัวแต่ถือจดหมายจนเกือบเลยเวลาข้าวแล้ว ไปจองที่ให้ฉันก่อน ฉันจะไปเอาชามข้าว พูดแล้วก็หงุดหงิด เมียฉันยัยผู้หญิงฟุ่มเฟือยนั่น เอาแต่เขียนจดหมายอยู่ได้ ไม่มีอะไรทำก็เขียนจดหมาย ทำไมถึงติดคนขนาดนั้นนะ ทั้งวันมีอะไรให้พูดนักหนา…”

จางต้าเหว่ยที่ถูกเรียกไว้มีสีหน้างงงวย จนอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว เขาก็ยังเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ