กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 734 ฉันไม่เหมือนนาย
กู้เผิงสังเกตเห็นสายตาของหวังเทียนอวี่มานานแล้ว ตอนนี้เห็นเขาเดินเข้ามา จึงแค่เหลือบมองแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
หวังเทียนอวี่ยกคิ้ว มุมปากแขวนรอยยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัย “ผู้ช่วยกู้ วันนี้ใส่เสื้อผ้าหนาแบบนี้ไม่ร้อนหรือไง ไปพักข้างหลังหน่อยไหม ทางนี้ฉันดูแลเอง”
กู้เผิงได้ยินแล้วก็หันมาสำรวจหวังเทียนอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดอย่างเฉยชา “นายเองก็ใส่เสื้อผ้าไม่น้อยเหมือนกันนะ ถ้ามีเวลาห่วงคนอื่น ก็ห่วงตัวเองก่อนเถอะ”