กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 672 คนเราหาใช่ต้นไม้ใบหญ้า
พอเห็นพ่อกับแม่กลับบ้าน เธอก็โบกแขนเล็ก ๆ พร้อมส่งเสียงอ้อแอ้เรียก
แค่หยอกเธอหน่อย เธอก็หัวเราะคิกคักไม่หยุด
ช่วงนี้จวงจิ้งซูมอบธุระทั้งหมดให้จวงหยางจัดการ แล้วทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้ลูก
ตอนแรกหลินชูเซี่ยยังรู้สึกเกรงใจ คิดว่าพวกเธอใช้เวลาทั้งหมดของจวงจิ้งซูไปเสียแล้ว อยากให้เธอมีเวลาส่วนตัวบ้าง
แต่จวงจิ้งซูกลับบอกว่า หลายปีมานี้ก็มีเพียงไม่กี่เดือนนี้ที่เธอรู้สึกว่าได้ยืนอยู่บนผืนดินอย่างมั่นคง และใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของบ้าน
เธอบอกหลินชูเซี่ยว่าอย่ารู้สึกผิดกับเรื่องพวกนี้ ตรงกันข้าม เธอต่างหากที่ต้องขอบคุณหลินชูเซี่ยกับหลานสาวที่มอบโอกาสแบบนี้ให้