บทที่ 393 แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

บทที่ 393 แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ฉินหยางเก็บข้าวของที่จะเอากลับบ้านเกิดไว้เรียบร้อยแล้ว พอทุกคนกลับมาก็ขึ้นรถออกเดินทางได้ทันที

การซื้อรถใหม่ของพวกเขาทำให้ทั้งเขตบ้านพักครอบครัวพนักงานฮือฮาไม่น้อย แต่พอขับรถกลับถึงหมู่บ้าน นั่นก็ยิ่งกลายเป็นข่าวใหญ่เข้าไปอีก

เด็ก ๆ ที่ปิดเทอมกำลังปีนต้นไม้ เล่นลูกแก้ว และปากระดาษพับอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พอเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาในหมู่บ้าน ต่างก็พากันมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉินเจี้ยนเย่ตาไว สะกิดจ้วงจ้วงลูกพี่ลูกน้องที่เล่นปากระดาษพับจนแพ้หัวร้อน “จ้วงจ้วง ดูสิ คนขับรถนั่นใช่อารองของนายหรือเปล่า?”