บทที่ 361 จับโจรต้องมีของกลาง จับชู้ต้องจับให้คาหนังคาเขา

บทที่ 361 จับโจรต้องมีของกลาง จับชู้ต้องจับให้คาหนังคาเขา

อีกด้านหนึ่ง จางเหวินปินถือชามข้าวผลักประตูห้องเข้าไป

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิท อาศัยแสงจันทร์จึงพอมองเห็นเงาร่างเล็ก ๆ บนเตียงด้านในอย่างเลือนราง

“ทำไมไม่เปิดไฟ?”

เขาเอื้อมมือเปิดไฟตามสบาย เงาร่างเล็กบนเตียงสะดุ้งหดตัวอย่างเห็นได้ชัด

จางเหวินปินเดินเข้าไป เตรียมวางกับข้าวลงบนโต๊ะ แต่กลับเห็นเด็กน้อยในห้องสั่นกลัวจนแทบร้องไห้

เขาขมวดคิ้ว “กลัวอะไร? ฉันเป็นพ่อแก แกเชื่อฟังดี ๆ อีกสองวันฉันจะให้แกเจอแม่”

ในที่สุดน้ำตาของหนิงหนิงก็ไหลลงมา ภาพวันนั้นที่แม่ถูกคนตรงหน้ากับคุณปู่คุณย่าทุบตียังคงฉายชัดอยู่ในหัว

เธออยากช่วยแม่ แต่พ่อกลับปัดเธอออกด้วยมือเดียว