บทที่ 161 หลินชูเซี่ยคือหลักการและขอบเขตที่เขาไม่ยอมให้ใครล้ำเส้น

บทที่ 161 หลินชูเซี่ยคือหลักการและขอบเขตที่เขาไม่ยอมให้ใครล้ำเส้น

ฉินหยางกำลังสวมเสื้อผ้า สีหน้าที่เดิมสงบนิ่งพลันแตกกระจาย

“อาจารย์ ผมจำไว้แล้ว จะไม่เปิดโอกาสให้อาจารย์ทำแบบนั้นแน่”

แค่คิดว่าจะให้เมียไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น เขาก็รับไม่ได้แล้ว

ออกจากลานบ้านของท่านผู้เฒ่าเฮ่อมา ฉินหยางยังคงยืนยันกับหลินชูเซี่ยว่าจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายอีก จะดูแลร่างกายให้ดี

หลินชูเซี่ยไม่คิดว่าคำพูดของอาจารย์จะได้ผลขนาดนี้ ในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้ว่าตาแก่ยังเข้าข้างเธออยู่

เห็นว่าแขนของฉินหยางไม่ต้องคล้องไว้ด้านหน้าแล้ว ปล่อยห้อยอยู่ข้างลำตัวได้ตามสบาย เธอจึงถามความรู้สึกของเขา