กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 126 ล้วนเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม
ฉินหยางมองอาหารที่หลี่เหว่ยยื่นมาป้อนอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเอื้อมมือไปหยิบช้อน “ให้ไป๋เซี่ยวหมิงรับมือเถอะ ไม่มีอะไรต้องเจอ”
พอช้อนถูกแย่งไป หลี่เหว่ยก็รู้นิสัยของสหายคนนี้ดี จึงวางปิ่นโตลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้าเขา
“ไม่มีอะไรต้องเจอได้ยังไง? ทั้งหมดนี่เป็นผลงานของนาย เพื่อให้ได้ผลสำเร็จในวันนี้ นายต้องแบกรับแรงกดดันมากแค่ไหน เสี่ยงอันตรายมากเท่าไรไม่ต้องพูดถึง แค่แขนข้างนี้ของนายก็เกือบต้องทิ้งไว้ที่นี่แล้ว ถ้าให้ฉันพูด เหรียญเกียรติยศแรงงานวันแรงงานปีหน้า รางวัลผลงานสำคัญของหน่วยงาน นายต้องได้แน่”