บทที่ 117 ประสบการณ์ตลอดชีวิต

บทที่ 117 ประสบการณ์ตลอดชีวิต

หลินชูเซี่ยเดินเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “พี่หลี่ เชิญข้างใน ทำไมวันนี้ถึงผ่านมาแถวนี้ได้?”

เธอพาเขาไปนั่งตรงมุมเงียบสงบด้านข้าง แล้วเช็ดโต๊ะกับเก้าอี้อีกรอบ ก่อนจะกวักมือเรียกเฉินชุนฮวาให้เอาอาหารมาให้

“ไม่ต้องวุ่นวาย ฉันกินข้าวมาแล้ว เห็นร้านเพิ่งเปิดก็เลยแวะเข้ามาดู”

พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น หลินชูเซี่ยจึงให้เฉินชุนฮวาชงชามาให้กา

วันนี้เป็นวันเปิดร้านใหม่ เธอไม่ได้บอกข่าวนี้กับใครเลย

ในชีวิตไม่จำเป็นต้องสร้างความผูกพันกับคนมากเกินไป เราอาจรู้จักผู้คนได้มากมาย แต่รักษาความสัมพันธ์ไว้แค่ระดับคุ้นเคยห่าง ๆ นั้นดีที่สุด

ความสัมพันธ์ที่สบายใจที่สุดระหว่างคนสองคน คือแค่รู้จักกัน ต่างชื่นชมกัน และรักษาระยะห่างเอาไว้