รายงานตัว

รายงานตัว

ฉงชางเดินตามหลังฟ่านหวาย มองส่งเขาเดินจากไปจนกระทั่งแผ่นหลังของเขากลืนหายไปในฝูงชน

เธอหยุดยืนอยู่ริมถนน มองดูรถราที่แล่นผ่านไปมาไม่ขาดสายกับห้างสรรพสินค้าที่จอแจไปด้วยผู้คน สัมผัสได้ถึงความเหงาจับใจยามผู้คนนับไม่ถ้วนเดินสวนผ่านไป ทว่ากลับคว้าอะไรไว้ไม่ได้ราวกับหมอกบางตาในยามเช้า

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก้าวเดินไปตามทางเท้าช้า ๆ พลอยเดินไปได้พักหนึ่งถึงเพิ่งรู้สึกว่ามือถือในกระเป๋ากำลังสั่นไม่หยุด

ฉงชางสะดุ้งวาบขึ้นมาทันที รู้ตัวว่าท่าไม่ดีแล้ว เธอล้วงมือถือออกมากดดู หน้าจอก็โชว์สายไม่ได้รับสายยาวพรืดตามคาด และทั้งหมดมาจากเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นคงร้อนใจมากถึงได้โทรหาเธอร่วมสิบกว่าสาย พอเห็นเธอไม่รับ เขาก็ส่งข้อความรัวสลับเข้ามาอีกหลายข้อความ

ช่วงแรกยังถามว่าเธอไปไหนด้วยน้ำเสียงสงบดีอยู่

“เธอไปไหนน่ะ ออกไปทำอะไรข้างนอก”

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่รับสาย”

“ว่างแล้วโทรกลับด้วย”