ตอนที่หนึ่ง

ตอนที่หนึ่ง

ฝีมือการเอ่ยปากชมคนของฉงชางก็เหมือนกับชื่อของเธอนั่นแหละ เดี๋ยวฟ้าโปร่ง เดี๋ยวฟ้าร้องฝนตก เดาทางไม่ถูกเลยสักนิด

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นคิดในใจว่า คำว่า ‘ทำได้สวยมาก’ เนี่ย พอชาวเน็ตเอาไปใช้กันเกร่อ ความหมายมันก็เริ่มแปร่งๆ พิลึกไปแล้ว ไม่เหมาะจะเอามาใช้ปลอบใจคนสักนิด

เขาโอบฉงชางแล้วดึงตัวเธอออกห่างจากเถียนรุ่ย เพื่อไม่ให้เธอไปกระตุ้นเด็กสาวที่จิตใจกำลังเปราะบางคนนี้อีก

การตรวจค้นในที่เกิดเหตุเสร็จสิ้นลงเกือบหมดแล้ว ตามหลักเหอชวนโจวสามารถพาทีมงานเลิกงานได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้ เธอไม่กล้าปล่อยให้เถียนรุ่ยอยู่บ้านคนเดียวจริง ๆ

ลูกน้องของเธอไม่ค่อยมีตำรวจผู้หญิง ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้ชายหยาบกระด้าง แถมเถียนรุ่ยยังเป็นผู้หญิง มันจึงดูไม่ค่อยเหมาะ ดึกดื่นยามสามแบบนี้ เธอหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ คืนนี้คงต้องอยู่เป็นเพื่อนเองแล้ว

เหอชวนโจวส่งสายตาให้เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น ส่งสัญญาณให้พวกเขาสองคนกลับไปพักผ่อนก่อน เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเห็นว่าดึกมากแล้วจึงจูงฉงชางเตรียมตัวกลับ ก่อนไปยังทิ้งท้ายไว้ว่า “มีอะไรต้องให้ช่วยก็รีบติดต่อมานะ”

เหอชวนโจวเดินตามไปที่หน้าประตูแล้วกระซิบเสียงเบา “นายช่วยหานักจิตวิทยาที่ไว้ใจได้ให้หน่อย พรุ่งนี้เช้าให้รีบมาแต่เช้าเลยนะ”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรับปาก “ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าฉันจะให้คนติดต่อเขา ให้รีบมาเปลี่ยนเวรกับเธอ”