บันทึก

บันทึก

เหอชวนโจวสวมถุงมือแล้วไปยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องหนังสือ เธอเลือกจุดที่มองเห็นได้ทั่วถึง แล้วกวาดสายตามองโครงสร้างของบ้านคร่าว ๆ หนึ่งรอบ

เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานพกอุปกรณ์ของตัวเองเข้าตรวจค้นและเก็บหลักฐานอย่างละเอียดตามจุดต่าง ๆ จังหวะการทำงานคุ้นเคยดีทุกอย่าง แต่บรรยากาศกลับดูมีอะไรแปลก ๆ ชอบกล

เหอชวนโจวหันกลับไปชำเลืองมองห้องนั่งเล่น

เถียนรุ่ยนั่งจมอยู่บนโซฟา ไม่พูดไม่จา สีหน้าไร้ความรู้สึก ดูราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายป่าน ไร้ชีวิตชีวาอย่างสิ้นเชิง

เธอเอียงหน้าไปมองทางห้องหนังสืออีกทาง

ฉงชางยืนอยู่หน้าตู้หนังสือติดผนัง กำลังกวาดตามองตัวหนังสือบนสันหนังสือเพื่อดูว่าเป็นหนังสือประเภทไหน

อาจเป็นเพราะสายตาของเธอมองแรงเกินไป ฉงชางจึงหันกลับมาสบตาแล้วทำหน้างงใส่

เหอชวนโจวเอ่ยชมเสียงเบา “ทำได้ดีมาก” กล่อมเถียนรุ่ยได้เร็วขนาดนี้ แถมยังพาลูกน้องมาทำโอทีกันอย่างชอบธรรมได้อีกรอบ

ฉงชางไม่กล้ารับความดีความชอบ เพราะคนที่ออกค่ารักษาพยาบาลไม่ใช่เธอ จึงรีบบอก “ความดีความชอบของพี่คิวล้วน ๆ เลยค่ะ”