แรงจูงใจ

แรงจูงใจ

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ฟางฉี่ก็หนีกฎปากแข็งแต่สุดท้ายก็ยอมไม่พ้นอยู่ดี เขาก้าวเท้าอย่างมาดมั่นเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของฉงชาง

เสียงเปิดปิดประตูดังลั่นห้อง ระบายโทสะใส่บานประตูผู้บริสุทธิ์อย่างไม่มีเหตุผล พอเดินพ้นประตูเข้ามาก็เหลือบตาขึ้นข้างบน เชิดหน้ามองฟ้า ทำท่าหยิ่งยะโสแบบตาอยู่บนกระหม่อมให้ดูเป็นขวัญตา

“ฉงชาง เธอทำเกินไปจริง ๆ นะ พูดมาซิว่าเธอจงใจเหยียบย่ำความหวังดีของฉันใช่ไหม!” เขาถามเสียงเขียว พลางเหวี่ยงเสื้อนอกไปฟาดลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ

ฉงชางใคร่ครวญดูดี ๆ รู้สึกคุ้นหูคำพูดนี้อยู่หน่อย ๆ

ทำไมคนยุคนี้ถึงชอบเอาหนุ่มน้อยมาวางตรงหน้าให้เธอย่ำยีกันนักล่ะ แล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไง

ฉงชางปลอบเพื่อนไปว่า “นี่ก็เลี้ยงข้าวอยู่นี่ไง กับข้าวสิบแปดอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง”

ฉงชางบอกว่าจะรอฟางฉี่ เลยจงใจบอกให้พ่อครัวทำเสร็จช้าหน่อยค่อยยกมา ตอนนี้ของบนโต๊ะอย่างไหนที่ร้อนได้ก็ยังมีควันกรุ่น ฝาเปิดออกแล้ว เพิ่งกินไปได้แค่สองคำ

ฟางฉี่กวาดตามองบนโต๊ะของเธอ ในใจคิดว่าหรูหราตายละ