คำขอโทษ

คำขอโทษ

ฟางฉี่เดินตามเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไปแล้ว เซี่ยฉีเมิ่งยังคงยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ ตกตะลึงจนไม่อาจดึงสติกลับมาได้

เพื่อนร่วมงานไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก

เหอชวนโจวลุกขึ้นเก็บเอกสารบนโต๊ะแล้วบอกว่า “แยกย้ายกันได้แล้ว”

ชายฉกรรจ์หลายคนยังลังเล ยืนอึกอักล้อมรอบเซี่ยฉีเมิ่งอยู่ตรงนั้น

เหอชวนโจวดุเสียงเข้ม “ยังไม่ไปกันอีก ไม่ต้องทำงานทำการหรือไง วันนี้ว่างกันมากเหรอ”

“ไปแล้วครับ ไปเดี๋ยวนี้เลย!” ทุกคนเห็นเธอเริ่มอารมณ์ไม่ดีก็รีบรับคำแล้วเผ่นกันกระเจิง

เหอชวนโจวหยิบแฟ้มเอกสารเดินอ้อมมาตบไหล่เซี่ยฉีเมิ่งเบา ๆ เธอไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ปิดประตูเดินออกไปอีกคน

บรรยากาศที่เงียบสงัดทำให้เซี่ยฉีเมิ่งรู้สึกว่าเสียงวิ้งในหูดังหนักกว่าเดิม เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูดังก้องซ้ำไปซ้ำมาราวกับเข็มที่ทิ่มแทงสมอง ความเย็นเยียบเริ่มลามจากปลายนิ้วขึ้นมาตามท่อนแขน จนแม้แต่ม่านตาก็ยังสั่นระริก

เขาพยายามบังคับตัวเองให้หยุดคิด ไม่คิดอะไรต่อทั้งนั้น ก่อนจะขยับเท้าแล้วก้มหน้าก้มตาพุ่งพรวดออกไป