ขออนุมัติ

ขออนุมัติ

ชายคนนั้นอ้าปากจะบอกเหอชวนโจวแบบเด็ดขาดว่า “ไม่ได้” เสียงหลุดออกมาครึ่งหนึ่งแล้ว แต่พอคิดถึงนิสัยดื้อรั้นของคนตรงหน้า ก็รีบกลืนคำพูดกลับเข้าไป

กับลูกน้องก็ต้องค่อย ๆ พูดจาโน้มน้าว ใช้เหตุผลเข้าว่าสิ

จะเถียงกันไปทำไมให้เหนื่อยเปล่า

ผู้เฒ่าถามว่า “หัวหน้าเหลียงล่ะ เขาเป็นหัวหน้าทีมพวกคุณนี่ ทำไมนานแล้วผมไม่เห็นเขาสักที”

เหอชวนโจวตอบ “เขาเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหนูค่ะ”

“งั้นเขาก็ต้องเป็นคนมาขออนุมัติจากฉันสิ แล้วเขาอยู่ไหน” ชายชราบ่นอุบอิบ พลางเอื้อมมือไปควานหามือถือ จะโทรเรียกคนมา “จริง ๆ เลย อะไร ๆ ก็โยนให้คุณจัดการหมด แล้วจะมีเขาเป็นหัวหน้าทีมไปทำไม ไม่เอาไหนเลย เดี๋ยวฉันจะสั่งให้เขามาเดี๋ยวนี้”

เหอชวนโจวจ้องมองเขา หน้าเรียบเฉยแล้วพูดว่า “เขาสนับสนุนหนูทางใจ แต่ปฏิบัติตามคำสั่งท่านทางกาย ทุกคำสั่งอยู่ที่ท่านตัดสินใจค่ะ”

คนฝั่งตรงข้ามฟังแล้วหัวเราะ ไอ้คนช่างคิดอะไรสวยหรูแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ

“ไอ้ขี้ขลาด”