โน้มน้าวใจ

โน้มน้าวใจ

ฉงชางนอนหลับไม่ค่อยสนิทมาตลอด แต่เพราะป่วยเลยได้พักเต็มที่อยู่สองสามวัน พออาการดีขึ้นกลับสดชื่นกว่าเก่าเสียอีก

เธอรู้สึกว่าตัวเองพร้อมจะปีนเขาไท่ซานหรือเทือกเขาทั้งห้าได้แล้ว ถ้ามีปีกคงบินแข่งกับฟ้าได้เลย แต่ก็ยังอยากเสวยสุขจากบริการดูแลของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น ก็เลยแกล้งทำเป็นสาวป่วยแสนสวยอยู่บ้านไปก่อน

ส่วนเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นน่ะ กังวลจนเหนื่อยแทนเธอไปหมด ทุกวันต้องหอบข้าวกลับมาให้ตรงเวลาเป๊ะ ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายจนเขียนรายงานช้าลงฮวบฮาบ ความสุขในการทำงานก็หายวับ

ไอ้ทึ่มอย่างซ่งซูก็ยังเดิน “ติ๊ด ๆ” อยู่รอบตัวเขาทั้งวัน กลัวโลกจะไม่วาย เดี๋ยวก็ยกมือขอไปส่งผลไม้ให้ฉงชาง เดี๋ยวก็ขอไปส่งขนม ไปนั่งคุยเป็นเพื่อน ไปแสดงความห่วงใย

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นกระแทกเสียงโกรธ ๆ ว่า “ฉันจ่ายเงินเดือนนายแพงขนาดนี้ เพื่อให้นายไปเป็นไรเดอร์ส่งอาหารเดลิเวอรีเหรอ!”

ซ่งซูสวนกลับเหมือนลูกวัวกระทิงว่า “ความรักความห่วงใยมันเอาเงินมาวัดกันได้เหรอ! วัดได้ไหมล่ะ!”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นคว้าปกเสื้อด้านหลังลากเขาไปโยนลงเก้าอี้ทำงาน แล้วถามเค้นว่า “ด่านแก้เสร็จหรือยังถึงมาพูดเรื่องความรักความห่วงใย โอเพนเบต้าของเราจะเปิดเมื่อไหร่!”

ซ่งซูครางออกมาคำหนึ่ง