ลักษณะเฉพาะ

ลักษณะเฉพาะ

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาคิดว่าฉงชางคงรู้เรื่องแล้วแน่ ๆ ถึงเธอจะไม่พูด แต่ท่าทางก็บอกชัดเจน แล้วก็คิดว่าเหตุผลของตัวเองก็มีน้ำหนักดี ไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิด ก็ใครจะไปป่าวประกาศว่าตัวเองรวยล่ะ แต่สัญชาตญาณแรกที่แวบขึ้นมากลับเป็นการกลบเกลื่อน

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเอื้อมมือไปดึงฟางฉี่เข้ามาล็อกคอไว้ แล้วด่าพลางหัวเราะว่า “พูดอะไรของแกเนี่ย”

ฟางฉี่ดิ้นจนแทบจะคอเคล็ดเอง

“เขาเป็นใคร” ฉงชางถามอย่างไม่ใส่ใจ “เพื่อนที่รวยมากคนหนึ่ง”

ฟางฉี่ตอบ “เขาเป็น—”

ฉงชางเน้นเสียงเนิบนาบ “จุดสำคัญคือรวยมาก ส่วนเพื่อนเป็นเรื่องรอง”

ฟางฉี่อ้าปากค้างไปชั่วขณะ เพราะคำนี้ไม่ผิดเลยสักนิด

เขาพูดว่า “…ก็รวยเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ” ฉงชางเองก็เคยอุทานแบบนี้มาแล้ว เธอถอนหายใจแล้วบอกว่า “แค่พวกเราจนเกินไปเท่านั้นแหละ”