ตัวจริง

ตัวจริง

ฉงชางเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เธอชะงักฝีเท้าตรงประตู จัดคอเสื้อตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นที่นั่งรออย่างเบื่อหน่าย แล้วหมุนตัวเดินนำออกไปก่อน

พ่อของเซี่ยเซี่ยรีบลุกขึ้นทันที ตั้งท่าจะเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย แต่พยาบาลที่เดินตามหลังมาติด ๆ ขวางไว้แล้วดันตัวเขาออกไป

“ญาติคะ ตอนนี้คนไข้ต้องการพักผ่อน เธอไม่อยากพบคุณค่ะ... คุณคะ ทางเราต้องตรวจร่างกายแล้ว รบกวนออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ...”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นฟังเสียงด้านหลังค่อย ๆ แว่วหายไป เขาเดินออกจากตึกผู้ป่วยในแล้วกลับขึ้นไปบนรถของตัวเอง

ด้านหลังลานจอดรถของโรงพยาบาลเป็นเนินเขารกชัฏ บนเขายังมีหลุมศพที่หลงเหลือมาจากยุคก่อนการพัฒนาอยู่เพียบ ในช่วงเวลาดึกสงัดและเงียบเชียบแบบนี้ บรรยากาศเลยดูวังเวงจับใจเป็นพิเศษ

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่ชินกับบรรยากาศอึมครึมชวนขนลุกแบบนี้ เขาเลยเปิดไฟในรถ แสงสีส้มอบอุ่นสว่างวาบไปทั่วห้องโดยสาร ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า “พวกคุณคุยอะไรกันบ้าง”