พรสวรรค์

พรสวรรค์

พอก้าวเข้ามาในห้อง ฉงชางก็เข้าใจทันทีว่าทำไมฝ่ายเทคนิคของซานเยาถึงยอมเปิดประตูให้เธออย่างง่ายดาย เพราะห้องนี้น่าจะไม่เกี่ยวข้องกับการตายของติงเถาโดยตรง

เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ในห้องถูกคลุมด้วยผ้าขาวกันฝุ่น และเมื่อดูจากฝุ่นที่เกาะหนาบนผ้าขาว สิ่งของพวกนี้น่าจะวางทิ้งไว้นานหลายปีแล้ว บนพื้นไม้มีฝุ่นสีเทาจับหนาเตอะ ไร้รอยเท้าใดๆ พิสูจน์ได้ว่าบริเวณนี้ “สะอาด” มาก และไม่มีใครเหยียบย่างเข้ามานานแล้ว

ฉงชางเดินเข้าไปด้านในแล้วเปิดผ้าคลุมผืนหนึ่งขึ้น พบว่าข้างใต้เป็นเตียงเด็กสีน้ำเงิน ถัดไปข้างๆ เป็นตู้ไม้เล็กๆ สีน้ำเงินเช่นกัน

มิน่าล่ะเฟอร์นิเจอร์ที่นี่ถึงมีขนาดค่อนข้างเล็ก คงเป็นของที่ลูกชายของติงเถาเคยใช้ตอนเด็กๆ

บริเวณใกล้ประตูดูกระจัดกระจาย มีของเล่นที่ชำรุดเล็กน้อยกองอยู่สองสามชิ้น ดูเหมือนห้องนี้จะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องเก็บของไปแล้ว

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเอานิ้วลูบกำแพงจนเป็นรอยแล้วพูดอย่างแปลกใจ “ทำไมห้องเด็กต้องล็อกด้วยล่ะ ห้องนอนยังไม่ล็อกเลย แต่ดันมาล็อกห้องเด็กที่ไม่ได้ใช้นานขนาดนี้”

“ของเยอะเกินจนขี้เกียจจัดมั้งคะ ก็เหมือนที่หลายคนไม่ค่อยทำความสะอาดใต้เตียงนั่นแหละ” ฉงชางพูด “อีกอย่าง ถ้าที่บ้านมีเด็กมาหาบ่อยๆ ฉันก็อยากจะเชื่อมล็อกประตูใหญ่ให้ตายไปเลยเหมือนกัน”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น “...” ก็เพราะแบบนี้นี่ไง ภาพลักษณ์คุณถึงได้ดูแปลกขึ้นเรื่อยๆ