พี่ชาย

พี่ชาย

ฉงชางเคยบอกว่า ตอนที่ฟ่านหวายหลบหนีแล้วโทรหาเธอ ในเวลาสามสิบสองวินาทีนั้นพูดกันแค่สองประโยค เวลาที่เหลือต่างฝ่ายต่างเงียบใส่กัน ตอนนั้นเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นยังนึกสงสัยอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าคนสองคนก็น่าจะต้องบอกอะไรกันไว้บ้างสิ

แต่พอมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้เข้ากับตัวเอง เขากลับคิดไม่ออกว่าตัวเองควรจะพูดอะไรกับฟ่านหวายดี

เขาพบว่าตัวเองไม่รู้จริง ๆ

คำปลอบโยนก็ดูเบาหวิวไร้น้ำหนัก คำเตือนสติก็ดูเสแสร้งเกินไป ส่วนการช่วยเหลือเหรอ มันดูเล็กน้อยเกินกว่าจะเปลี่ยนอะไรได้

บางทีฟ่านหวายเองก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าโทรหาฉงชางทำไม หรืออาจเป็นแค่คนที่จนตรอกไร้ทางไป กำลังโหยหาใครสักคนที่ตัวเองเชื่อใจและเลื่อมใส ให้ช่วยชี้ทางสว่างและมอบความหวังให้สักนิด แต่พอกดโทรออกไปแล้ว เขากลับพบว่าคนที่อยู่ปลายสายก็เป็นเพียงปุถุชนธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกัน เขาถึงได้วางสายไป

การถูกคนที่ไร้ที่พึ่งขนาดนั้นร้องขอ แต่ตัวเองกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย มันจะรู้สึกยังไงกันนะ

ในใจของฉงชางคงมีคำถามที่ค้างคาและไม่อาจลบเลือน มันวนเวียนอยู่ในหัวจนเธอคิดไม่ตกมาตลอด เธอถึงได้มาร่วมรายการ [วิเคราะห์สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม] ของซานเยาเพื่อตามหาสิ่งที่เรียกว่าคำตอบ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยที่เกลียดความยุ่งยากอย่างเธอ ลำพังแค่ขั้นตอนการตรวจสภาพจิตใจที่ซับซ้อนยืดยาวของซานเยา ก็มากพอที่จะทำให้เธอถอดใจแล้ว

สองประโยคนั้นที่เคยรบกวนจิตใจของฉงชาง มาตอนนี้ก็ย้อนกลับมารบกวนจิตใจของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเช่นกัน