เข้าสู่ระบบ

เข้าสู่ระบบ

ฉงชางวางสายไปแล้ว แต่กลับถูกเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นทำให้ตื่นเต็มตาจนไม่รู้สึกง่วงอีกเลย

พอสิ้นเสียงพูดคุย ห้องก็ยิ่งเงียบสงัดลงไปอีก เธอได้ยินเสียงกระแทกทึบๆ เป็นจังหวะดังมาจากห้องนั่งเล่น น่าจะเพราะปิดหน้าต่างไม่สนิท ลมเลยพัดเอาของบางอย่างที่แขวนอยู่ไปแกว่งชน

ฉงชางหลับตาลงปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ พลิกตัวไปมาหลายรอบ แต่ก็ยังถูกเสียงนั้นกวนจนนอนไม่หลับ เธอจำใจลุกขึ้นมานั่ง แล้วเดินเท้าเปล่าตรงไปที่ห้องนั่งเล่น

สายตาที่ชินกับความมืดแล้วมองตรงไปยังโถงทางเดินที่ไม่ได้เปิดไฟ ซึ่งยังคงเห็นเป็นภาพเงาเลือนราง

แจกันใบยักษ์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ซ้อนทับเข้ากับเงาร่างหนึ่งในความทรงจำของฉงชาง จนทำให้เท้าของเธอชะงักนิ่งอยู่กับที่

ฉงชางไม่ได้ดีใจที่ได้เจอเซี่ยฉีเมิ่งเลยสักนิด ก็เหมือนกับที่เซี่ยฉีเมิ่งรู้สึกต่อเธอนั่นแหละ การปรากฏตัวของคนคนนั้นทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวที่เกือบจะลืมไปแล้วขึ้นมาอีกครั้ง

ความจำเป็นเลิศทำให้ทุกครั้งที่เริ่มนึกย้อนถึงอดีต สมองของเธอจะฟื้นฟูและเติมเต็มรายละเอียดสำคัญเหล่านั้นขึ้นมาใหม่โดยอัตโนมัติ ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานจนยากจะหลีกหนี