กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เคลียร์ดันเจี้ยน
ฉงชางปรับสีหน้าให้เข้าที่แล้วพูดว่า “ลู่เซิงเริ่มสั่นคลอนแล้วนะ ถ้าตอนนี้คุณยอมสารภาพ ยังนับว่าเป็นการมอบตัวได้อยู่ ว่าไงล่ะ”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นหัวเราะเยาะ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
ฉงชางพาดแขนข้างหนึ่งไว้บนเก้าอี้ นั่งเอนตัวเอื่อย ๆ น้ำเสียงก็แฝงความผ่อนคลาย “ฉันบอกเขาไปว่า ‘หน้างี้ก็ไม่หล่อ ตังค์ก็ไม่มี อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แถมรายได้ก็ไม่มั่นคงอีก หลี่ยวี่เจียจะมาหวังอะไรจากนาย อย่างมากก็แค่เห็นว่าหัวอ่อน หลอกใช้ง่ายก็แค่นั้น แค่คำพูดพล่อย ๆ ประโยคเดียว ถึงกับยอมเอาชีวิตครึ่งหลังไปแลกให้ ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ’”
“ว่าไงล่ะ” ฉงชางชะงักไปนิด ก่อนยิ้มแล้วถาม “คุณว่าจริงไหม”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นส่งเสียงหัวเราะเย็นตอบกลับมา จากนั้นก็นิ่งเงียบไปเหมือนท่าทีของลู่เซิงไม่มีผิด
ฉงชางพูดว่า “คุณเอาอะไรมาทำให้เขายอมเชื่อฟังล่ะ เงินเหรอ ยังไงความผิดของเขาก็มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาอยู่แล้ว ต่อให้ซัดทอดคุณ เขาก็ต้องติดคุกอยู่ดี แล้วแค่คุณยอมเจียดทรัพย์สมบัติก้อนเล็ก ๆ มาปลอบใจเขา มันก็เป็นเงินที่ลู่เซิงหาทั้งชาติไม่ได้แล้ว ช่างน่าล่อตาล่อใจจริง ๆ นะ”
แววตาของคนฝั่งตรงข้ามไร้จุดโฟกัส ราวกับกำลังเหม่อลอย ไม่สนใจคำพูดของเธอเลยสักนิด