แม่

แม่

ฉงชางเดินไปเปิดประตู ก็เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งแต่งตัวแดงแจ๊ดยืนอยู่ข้างนอก

รูปร่างของเธอค่อนข้างท้วม สวมกี่เพ้าคลุมทับด้วยผ้าคลุมไหล่สีแดง ผมยาวประบ่าย้อมสีแดงดัดลอนเล็กน้อย ในมือถือกระเป๋าหนังสีแดง แม้แต่ลิปสติกกับเล็บก็ยังทาสีแดงเข้ม

บอกตามตรง ดวงตาของฉงชางแทบจะพร่าไปกับสีแดงแสบตานี้โดยไม่ทันตั้งตัว

ข้างรูปโปรไฟล์ตัวละครมีข้อความตัวเล็ก ๆ อธิบายไว้ว่า “โจวลางซิ่ว แม่ อายุ 59 ปี”

โจวลางซิ่วยังค้างอยู่ในท่าตบประตูอย่างแรง ชะงักค้างอยู่กลางคัน เกือบจะฟาดโดนหน้าเธอเสียแล้ว

ถ้ามองดูดี ๆ หน้าตาของเธอคล้ายกับอู๋หมิงอยู่สองส่วนจริง ๆ เพียงแต่เครื่องหน้าที่คล้ายกันสองส่วนนั้นพอมาอยู่บนหน้าผู้หญิงแล้ว กลับดูแมนเกินไปหน่อย

“ทำไมถึงเพิ่งมาเปิดประตู ยืนเซ่อทำไม กินข้าวเช้าหรือยัง” โจวลางซิ่วไม่รอให้ฉงชางทักทาย เธอเอามือดันฉงชางเบา ๆ แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างกระตือรือร้น พอมองเห็นสภาพเละเทะเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ก็แผดเสียงกรี๊ดลั่นทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมห้องนั่งเล่นถึงเละเทะขนาดนี้ แล้วทำไมแกต้องมาตามเก็บกวาดอยู่ข้างล่าง หลี่ยวี่เจียล่ะ หือ หลี่ยวี่เจีย! นังผู้หญิงคนนี้วัน ๆ เอาแต่ผลาญข้าวสุกไม่ทำมาหากินจริง ๆ คนไปไหนแล้ว!”

ฉงชางยังไม่ทันได้อธิบายอะไร โจวลางซิ่วก็เดาเองเออเองเสร็จสรรพโยนความผิดให้คนอื่นไปเรียบร้อย พร้อมกับด่าทอโวยวายหาคนมารับกรรม