ข่มขู่

ข่มขู่

ฉงชางนั่งอยู่ในห้องอยู่นาน เวลาครึ่งหนึ่งเหม่อลอย อีกครึ่งก็กดเล่นมือถือไปเรื่อย

เพียงแต่สีหน้าราบเรียบของเธอดูยากแท้หยั่งถึงเกินไป จนไม่มีใครดูออกว่าคิดอะไรอยู่ คนดูเลยคิดว่าเธอยังคงขยันขันแข็งหาเบาะแสอยู่

พอเวลาในเกมล่วงเลยไปถึงสามทุ่ม ฉงชางก็เดินไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อู๋หมิงเก็บตุนไว้ในครัว กินมื้อดึกเสร็จจนอิ่มสบายทั้งกายใจ ถึงค่อยลุกขึ้นเดินลงบันไดไปอย่างเอื่อยเฉื่อย

เธอเคยลังเลอยู่ในใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่บอกเบาะแสนี้กับเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น จะได้ไม่ทำลายภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของตัวเองในสายตาเขา

ขอแค่ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็ยังคงเป็นประธานจอมเผด็จการคนเดิม

ตอนที่ฉงชางก้าวพ้นประตูชั้นหนึ่งออกมา ไฟเซนเซอร์ในโถงรับรองก็ดับลงพอดี รอบข้างพลันจมดิ่งสู่ความมืดมิดของราตรี จู่ ๆ ในหัวเธอก็นึกถึงบทกวีรักที่อู๋หมิงเขียนให้ตัวเองขึ้นมา

“อาบประกายแสงแห่งดาวเหนือ เธอก้าวข้ามผ่านราตรีมืดมิดมา”

ก็...สมแล้วที่เป็นเขา

ฉงชางเปิดระบบนำทางในมือถือเลือกที่อยู่วิลล่า แล้วเดินตามเส้นทางที่ระบบวางไว้ ค่อย ๆ ก้าวออกจากคอนโดคอมเพล็กซ์ ตั้งใจว่าจะไปหารถแท็กซี่กลับตรงจุดที่สะดวกกว่านี้