กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนที่สองของวัน
ฉงชางขมวดคิ้วนิดหนึ่งจนแทบมองไม่ออก สัญชาตญาณบอกว่าการมีตัวละครใหม่โผล่มาเวลานี้ไม่ใช่เรื่องดีแน่ แถมเธอยังไม่ชินกับการรับมือกับความสัมพันธ์ในครอบครัวด้วย
“หวังตงเหยียน” คุณนายหวังเหวี่ยงกระเป๋าถือลงบนโซฟาอย่างแรง แล้วเดินเท้าเปล่ารี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวโดยไม่ปิดบัง “แกคิดจะทำอะไรกันแน่!”
พออีกฝ่ายเปิดฉากวีนใส่ตรงๆ ฉงชางกลับรู้สึกโล่งขึ้นเยอะ โดนด่าแบบนี้กล้ามเนื้อตรงหัวไหล่ถึงกับผ่อนคลายลงเลย
คุณนายหวังพุ่งเข้ามาตรงหน้าเธอ สีหน้าดูพลุ่งพล่านจนเกือบจะคลุ้มคลั่ง กลิ่นเครื่องสำอางลอยฟุ้งตามการเคลื่อนไหว พร้อมกับคำก่นด่าที่สาดซัดเข้ามาเหมือนพายุฝนกระหน่ำ
“วันนี้โรงเรียนโทรหาฉันตั้งกี่สาย หวังตงเหยียน แกนี่เก่งจริงนะ โดดเรียน มีเรื่องชกต่อย แถมยังกล้าไปท้าทายผู้บริหารโรงเรียนต่อหน้าคนอื่น ซ้ำยังใส่ร้ายโรงเรียนจนสร้างความแตกตื่นไปทั่ว แกอยากทำอะไรฮะ อยากทำให้ทุกคนอยู่ไม่เป็นสุขใช่ไหม!” คุณนายหวังใช้นิ้วเสยผมม้าขึ้น “ฉันเหน็ดเหนื่อยหาเงินมาเลี้ยงดูแก ฉันเคยเรียกร้องอะไรจากแกบ้าง ฉันแค่อยากให้แกตั้งใจเรียนอยู่ที่โรงเรียนอย่างสงบเสงี่ยม มันยากนักเหรอ ฮะ! มันยากนักหรือไง! แกช่วยเห็นใจฉันบ้างได้ไหม!”
ฉงชางถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างแนบเนียนเพื่อเว้นระยะห่าง แล้วพูดว่า “ที่ฉันพูดไม่ใช่การใส่ร้าย แต่เป็นความจริง พวกเขาเถียงฉันไม่ได้ ก็เลยวิ่งมาฟ้องแม่”