กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 336 ให้อยู่ในสายตาไว้
โรงพยาบาลหรงเฉิง ลานจอดรถใต้ดิน
ชุ่ยหยุนโจวเพิ่งขึ้นรถ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้คุมเรือนจำโทรมา เขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วสวมหูฟังก่อนรับสาย
“ฮัลโหล”
“พี่ชาย ฉันเอง”
เสียงของชุ่ยเจียเหรินดังเข้ามาในหู
อ่อนแอและน้อยเนื้อต่ำใจ
“พี่ชาย ผู้คุมเรือนจำบอกว่าพี่จะกลับตี้ตูมาดูฉัน
อย่าให้ฉันทำงานของพี่เสียเวลาเลย ฉันแค่ตกบันไดจนขาหัก แผลก็ฉีก เลือดออกเยอะมากเท่านั้นเอง ไม่ถึงตายหรอก