กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 203 น้ำเสียงแหบพร่า “อย่าเพิ่งรีบ”
“พ่อ แม่ ทำไมยังไม่ขึ้นไปนอน?”
ชุ่ยหยุนโจววางจานผลไม้ลงบนโต๊ะกลาง
แล้วนั่งลงบนเก้าอี้นวมเดี่ยว
ชุ่ยกั๋วฝู่วัยห้าสิบกว่าปีดูแลกลุ่มบริษัททั้งกลุ่มจนเหน็ดเหนื่อย ผมบริเวณขมับสองข้างเริ่มขาวแล้ว
เขามองไปทางชั้นสองแล้วถามชุ่ยหยุนโจว “น้องสาวแกนอนแล้วหรือยัง?”
ชุ่ยหยุนโจวพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อก
ชุ่ยกั๋วฝู่ถามอีกว่า “เรื่องน้องแกตกบันไดที่โรงพยาบาลหรงเฉิงมันยังไงกันแน่ ฉันฟังแล้วยังไม่ค่อยเข้าใจ”
เขาหยุดพูดชั่วครู่ แล้วหันไปมองภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“เจียเจียบอกว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลินอวี่เซิงจงใจผลักเธอตกบันได แต่ฟังจากน้ำเสียงของแกกับแม่ เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้น