0379

⬢⬢⬢

ตอนที่ 379 เบิกฟ้าผ่าปฐพี

ณ เกาะอ่าวทองนอกสวรรค์สามสิบสามชั้น ลมยังคงพัดเอื่อยแดดส่องใสลมทะเลสั่นไหวระลอกคลื่นสีครามจดขอบฟ้า นกนางนวลรวมตัวกัน นกหลวนบินว่อน เต่ายักษ์โผล่หัว ปลาเกล็ดเงินว่ายวน

หมู่เกาะเชื่อมต่อกัน ทว่ากลับไร้ผู้คน แม้จะมีทิวทัศน์งดงาม แต่กลับไร้สายตาผู้ใดให้ชื่นชม จึงดูอ้างว้างเงียบเหงาไปบ้าง

ตำหนักปี้โหยวอันสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางหมู่เกาะ ศิษย์รับใช้เด็กสองสามคนยังคงสัปปะหงกอยู่ที่หน้าประตู

มีเพียงศิษย์รับใช้เด็กผู้เฝ้าเต่าที่อยู่ใต้เต่ายักษ์แบกศิลาหน้าเกาะเท่านั้น ที่กำลังถือเบ็ดไม้ไผ่สีม่วงนั่งตกปลาอย่างสบายอารมณ์

ปากฮัมเพลงทำนองเรียบง่ายและคัมภีร์หวงถิง สองขาพลางเตะน้ำทะเลเล่นไปมา

เต่ายักษ์แบกศิลาตัวนั้นกลับนิ่งสนิท แม้แต่คอก็หดเข้าไปในกระดองแล้ว

ทันใดนั้นเกิดเสียงดังกังวาน ประตูตำหนักปี้โหยวเปิดกว้าง ชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมา เมื่อไปถึงริมเกาะ เด็กรับใช้ผู้นั้นรีบทิ้งคันเบ็ดแล้วคำนับคารวะกล่าวว่า “ศิษย์อาหงอวิ๋น ศิษย์อาจิง จะไปที่ใดหรือท่าน?”

เฮ่อจื่อป๋อกล่าวว่า “อาจารย์มีโองการ ให้มารอรับประมุขสำนักมรรคาสวรรค์อยู่ที่นี่!”