เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 317 มหาธรรมาจารย์เสวียนจั้ง
“สายสืบทอดสู่ซานบำเพ็ญเซียนวิถีไท่ชิง เป็นวิชาเซียนสูงสุดแห่งบรรพชนเต๋าไท่ซ่าง นับเป็นศิษย์สำนักเดียวกันกับพวกท่านทั้งหลาย ครั้งนี้ข้ามาหา ก็เนื่องจากมรรคามารนั้นดุร้ายอุกอาจ ปัจจุบันศึกกระบี่ชางหมางที่จัดขึ้นทุกสามร้อยปีได้เปิดฉากความขัดแย้งขึ้นแล้ว อีกทั้งต้องใช้เวลาหลายปีกกว่าที่เรื่องราวจะสงบลง สำนักเทียนซือของข้าได้ย้ายถิ่นฐานมายังภูเขากว้างใหญ่ไพศาล ช่วงไม่กี่วันนี้ได้รับความเดือดร้อนจากการรุกรานของมรรคามาร ศิษย์สำนักหลายคนได้รับบาดเจ็บ ข้าตั้งใจจะกวาดล้างหัวหน้ามารเหล่านั้นเสีย แต่ก็เกรงว่าจะเกิดความสูญเสียจนพินาศพินาศไปทั้งสองฝ่ายซึ่งไม่คุ้มค่า จึงได้มาขอแรงพวกท่านทั้งหลายช่วยสนับสนุนสักครา!”
จางเต้าหลิงกล่าววาจาเกรงใจอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เข้าสู่เนื้อหาหลักและกล่าวถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนเมื่อครู่นี้จนจบ
“เจ้าสำนักมรรคาสายอสุราเมิ่งเหอถูกพระศากยมุนีพุทธะสยบลงพร้อมด้วยเทพมารทั้งสี่ บัดนี้ถูกคุมขังอยู่ในแดนสุขาวดีสหาโลกธาตุและได้รับตำแหน่งทางพุทธศาสนาแล้ว สายพรรคมารและวิชาด้านมืดนั้นไม่มีทางตั้งตัวได้อีก หากมิใช่ว่าเกิดมีจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ตัวใดปรากฏขึ้นมาอีกเล่า?” แม่นางเหอเซียนกูที่งดงามอ่อนช้อย ยิ้มพรายดุจบุปผา นางสวมอาภรณ์ขนนกสีเหลือง สวมผ้าคลุมสีม่วง ในมือถือดอกบัวเก้าดารา พร้อมกับเปล่งรัศมีจางๆ ออกมา