0361

⬢⬢⬢

ตอนที่ 361 การดับสูญ (ตอนต้น)

ยามนี้ภายในกระถางทองปฐมโกลาหลเต็มไปด้วยความมืดมิด ห้วงความว่างเปล่าโดยรอบมีเพียงแสงสีทองจาง ๆ ที่สั่นไหววับแวมอยู่เบื้องบนเป็นครั้งคราว ราวกับดวงดาวสีทองในราตรีรัตติกาลอันมืดมิด

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้กลับแฝงกลิ่นอายแห่งความสงบสุขร่มเย็นออกมาสายหนึ่ง

ทว่าจิ่วเฟิ่งกลับรู้ดีว่าภายใต้ความสงบสุขนี้ซ่อนเร้นไว้ด้วยภยันตรายที่ไม่รู้ว่ามีอยู่มากเพียงใด

กระถางทองปฐมโกลาหลกำเนิดขึ้นจากความโกลาหล เป็นสิ่งที่บรรพจารย์หงจวินวางทิ้งไว้บนผาแบ่งสมบัติ แบ่งมอบให้แก่ผานกู่ หลังจากผานกู่สิ้นชีพและแปรเปลี่ยนเป็นซานชิง ก็ตกอยู่ในมือของประมุขเจ้าแห่งสวรรค์ทงเทียน อริยะแห่งนิกายเจี๋ย และส่งต่อไปยังศิษย์รักสามพระมารดาเซียว นับว่าไร้ผู้ต่อต้านอย่างแท้จริง

เมื่อตกเข้าไปในโต่ว หากไม่ใช่ผู้ที่มีพลังธรรมสูงส่งกว่าผู้ใช้งานถึงสิบเท่า ย่อมไม่มีทางหลบหนีออกมาได้ และผู้นั้นจะถูกแสงสีทองที่แทรกซึมได้ทุกช่องทางภายในโต่วลบเลือนพลังธรรมทั้งหมดจนสิ้น กลายเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น

แสงสีทองทุกหยดที่ตกลงมาจะลบเลือนพลังธรรมที่บำเพ็ญมานับพันปี สิ่งที่บำเพ็ญมานับพันปีกลับมลายหายไปในชั่วพริบตา

แม้จิ่วเฟิ่งจะมีพลังธรรมสูงส่ง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสูงกว่าคุนเผิงถึงสิบเท่า กระถางทองปฐมโกลาหลได้รับการหลอมบูชาโดยคุนเผิงที่แดนประจิมมาเจ็ดปีจนหลอมรวมผสานเป็นหนึ่งกับจิตวิญญาณ จิ่วเฟิ่งจะหลบหนีออกมาได้อย่างไร?

ไม่เหมือนคนธรรมดาที่ยังสามารถไปจุติใหม่ได้