0349

⬢⬢⬢

ตอนที่ 349 ลวนลามรึ?

“เจ้าข้ารับใช้เฒ่าผู้ทอดทิ้งนายหนีเอาตัวรอด ทั้งยังขโมยสมบัติวิเศษของนายมาเช่นเจ้า ยังมีหน้ามาพบข้าอีกหรือ”

จิ่วเฟิ่งเห็นคุนเผิงรุกคืบเข้ามาอย่างดุร้าย ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยปราณรัศมีสีทองและเขียวสลับกัน ใบหน้าเย็นเยียบหนวดเคราสีดำดูซูบตอบ รูปโฉมแตกต่างจากตอนอยู่ที่เป่ยหมิงมากนัก ทั้งยังมีกลิ่นอายพุทธะแฝงอยู่จาง ๆ ทว่าความหยิ่งผยองลึกในกระดูกยังคงเล็ดลอดออกมาให้เห็น นางรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งจึงแผดเสียงตะโกน

เมื่อเห็นจิ่วเฟิ่งมือเปล่ากลับมารวางขวางทางไว้ คุนเผิงรู้ว่าฝีมือบรรพจารย์นางนั้นสูงส่ง แม้นางจะไม่ได้ถือกำเนิดในความโกลาหลเช่นตน แต่เกิดมาพร้อมกับพ่อมดบรรพชนเฉียงเหลียง ได้รับสายเลือดผานกู่และถือกำเนิดจากฟ้าดิน พลังตบะจึงเหนือกว่าตนอยู่หนึ่งขั้น เขาจึงไม่กล้าผลีผลามทำอะไร เพียงแค่สะบัดมือ พริบตาเดียวก็หยุดยืนอยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยจั้งเพื่อเผชิญหน้ากับจิ่วเฟิ่ง

คำนวณดูครู่หนึ่งเมื่อรู้ว่าศิษย์ของตนปลอดภัยแล้วจึงวางใจ ทว่าคำพูดของจิ่วเฟิ่งเมื่อครู่กลับแทงใจดำเขาเสียแล้ว เขาจึงโกรธจัดอีกทั้งยังดูแคลนว่าจิ่วเฟิ่งไม่มีอาวุธสมบัติวิเศษ จึงเตรียมจะสั่งสอนจิ่วเฟิ่งให้รู้สำนึก