เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 307 ตบะบำเพ็ญ (ช่วงท้าย)
แต่เดิมตอนที่กงกงและจู้หรงถ่ายทอดพระสูตรเทพโลหิตและกระบี่มังกรพันให้แก่หวังอินหยางนั้น ทั้งสองไม่ได้ปรากฏกายให้เห็น ซ้ำน้ำเสียงยังแฝงเร้นไปมาอย่างคลุมเครือ ด้วยเหตุนี้เมื่อต้าฝานเทียนจู่ ๆ ก็มาถ่ายทอดวิชาและมอบสมบัติ ทั้งยังรับธรรมราชันเซวียนหยวนเป็นศิษย์ หวังอินหยางจึงเข้าใจผิดไปว่าอีกฝ่ายคือผู้อาวุโสที่เคยถ่ายทอดพระสูตรเทพโลหิตให้ตน ส่วนโจวชิงดูเหมือนจะมีแผนการอื่นแอบแฝง เพียงต้องการสะสางกรรมในโลกมนุษย์กับธรรมราชันเซวียนหยวน โดยอาศัยมือของหวังอินหยางเท่านั้น ส่วนการที่ต้าฝานเทียนรับราชโองการจากบรรพจารย์แม่น้ำยมโลกมานั้น เป็นเรื่องราวอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับโจวชิงแต่อย่างใด
“คนทั้งสิบสองคนนี้โผล่มาจากที่ใดกัน ดูท่าทางไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย ดูเหมือนบรรพจารย์ข้าที่เป้นเทวมารจะหวาดเกรงพวกเขาอยู่ไม่น้อย หากทั้งสองฝ่ายปะทะกัน พลังทำลายล้างต้องสะเทือนเลื่อนลั่นปฐพีเป็นแน่ หากลูกหลงมาถึงข้า ข้าจะทำอย่างไร? ก็ตายกันพอดีน่ะสิ!”
หวังอินหยางติดตามธรรมราชันเซวียนหยวนมาหลายปี ย่อมเรียนรู้วิธีอ่านสถานการณ์ เมื่อเห็นท่าไม่ดี ใจของเขาดั่งถังห้อยในบ่อน้ำว้าวุ่นยิ่งนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าคนเหล่านี้ ไม่เหมือนกับสำนักสู่ซานหรือสำนักร้อยมารที่ตนยังพออาศัยวิชามารรับมือได้