กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 286 ความโกลาหล
ตอนที่ 286 ความโกลาหล
“สหายเต๋าเทียนซีแห่งเสวียนตูเทียน?”
เซียนเมฆดำพินิจมองชายที่สวมชุดเกราะอ่อนสีเขียวซึ่งดูไม่เข้าพวกคนนี้อย่างละเอียด ในใจยังคงสงสัยไม่หาย คนบนแดนสวรรค์นอกจากเหล่าเทพในตำหนักสวรรค์สามสิบสามชั้นที่ล้วนสวมเกราะแล้ว บนเกาะเซียนสามสิบหกแห่ง แดนมงคลเจ็ดสิบสองแห่ง ทวีปเซียนสิบแห่ง รวมถึงเหล่านักพรตบนภูเขาเซียนที่กระจัดกระจายอยู่นั้น ล้วนสวมใส่ชุดนักพรต ชายสวมอาภรณ์ขนนกมงกุฎดารา หญิงสวมแพรสีอาภรณ์รุ้ง การแต่งกายเช่นนี้นับว่าพบเห็นได้ยากยิ่ง
“หรือว่าข้าไม่ได้ออกมาห้าพันปี โลกหล้าได้เปลี่ยนไปแล้ว?” เซียนเมฆดำคิดในใจ “แดนสวรรค์เสวียนตู? ที่นั่นคือที่พำนักของมหาปรมาจารย์เต้าเต๋อแห่งปราณเอกภพหนึ่งเดียว สหายท่านนี้เป็นใครกันแน่?”
เสินกงเป้าเห็นเซียนเมฆดำยังคงสงสัย จึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู เซียนเมฆดำพลันเข้าใจในทันที เขาหัวเราะร่าพลางชี้ไปที่นักพรตซีแล้วกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นเจ้าเอง”
นักพรตซีสีหน้าไม่พอใจกล่าวอย่างเฉื่อยชาว่า “เป็นข้าแล้วอย่างไร พวกเราสองคนต่างเป็นสหายเก่าแก่ตั้งแต่ยุคบรรพกาล ไม่นึกเลยว่าผ่านไปหลายปี เจ้ากลับจำข้าไม่ได้แล้ว”
เซียนเมฆดำรีบกล่าวว่า “ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน เพียงแต่ข้าอุดอู้อยู่นาน หัวสมองจึงไม่ค่อยดีนัก ศิษย์พี่จินซีไม่อยู่เสวยสุขที่แดนสวรรค์เสวียนตู เหตุใดจึงออกมาได้เล่า?”