0220

⬢⬢⬢

ตอนที่ 220 ย่างก้าวเมฆมงคลข้ามสี่สมุทร ไม้เท้าไผ่หนึ่งอันสยบหมื่นอสูร (สี่)

“นักพรตผู้นี้ร้ายกาจนัก เจ้าหมูข้าเกือบจะเล่นเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว ช่างเถิด ช่างเถิด เป็นเพราะตัวข้ากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำ จะไปหาเรื่องทะเลาะวิวาททำไมกัน นอนหลับเสียยังจะดีกว่า พอเถิด พอเถิด ในเมื่อคราดของข้ากลับมาแล้ว เรื่องอื่นที่เหลือข้าหมูผู้นี้ก็ขี้เกียจจะสนใจ กลับภูเขาบุปผาผล กลับภูเขาบุปผาผล ทุกวันกินเนื้อชิ้นโต ดื่มเหล้าถ้วยใหญ่ กินเสร็จนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบ เทพเซียนไหนเล่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่ดีไปกว่าข้าหมูผู้นี้ ปล่อยให้เจ้าวัวแก่นั่นไปสู้กับนักพรตเถิด ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว”

จูบาเจี๋ยออกมาจากยมโลกใต้พิภพ แบกคราดขึ้นพาดบ่า เดิมทีคิดจะไปหาเรื่องโจวชิง ทว่าจู่ ๆ ก็หาวออกมาหวอดหนึ่ง บิดขี้เกียจไปมา พอเปลี่ยนความคิดก็ไม่ไปภูเขาสะสมอสนีแล้ว แต่กลับมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก เหอะเหอะฮึมฮึมเหาะเมฆอย่างเชื่องช้าตรงกลับภูเขาบุปผาผล ไม่สนแล้วว่าราชันมารกระทิงกับโจวชิงจะทำอะไรกัน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป ไม่มีความลังเลเลยสักนิด ทั้งยังไม่ถือสาความแค้นที่โจวชิงพาดไม้เท้าใส่เมื่อครู่ รีบชิ่งกลับไปนอนหลับพักผ่อนเสียก่อน