0217

⬢⬢⬢

ตอนที่ 217 ย่างก้าวบนเมฆมงคลท่องสี่สมุทร ใช้ไม้เท้าไผ่หนึ่งเล่มสยบหมื่นอสูร (หนึ่ง)

“นี่คือที่แห่งใดกัน ช่างเหมือนรังโจรเสียจริง ข้าเพิ่งเคยเห็นปีศาจที่ดุร้ายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก” นี่คือความรู้สึกแรกของโจวชิงหลังจากก้าวเข้ามาในถ้ำมังกรพิษ

ภายในถ้ำกว้างขวางนัก มีห้องหินขนาดหนึ่งหมู่เรียงรายกว่าร้อยห้อง เพดานสูงสิบจั้ง ใช้กะโหลกศีรษะมนุษย์ต่างเก้าอี้ พื้นปูด้วยหนังมนุษย์ เลือดสีแดงฉานไหลนอง กลิ่นคาวรุนแรง อัฐิที่กินเหลือถูกกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปไม่มีอสูรน้อยคอยทำความสะอาด ลมทมิฬพัดผ่านเป็นระลอก ปราณภูตดูวังเวงน่าสะพรึงกลัว เห็นแล้วโจวชิงรู้สึกหนังศีรษะชาจนสั่นสะท้าน

จวนของคนอื่นล้วนมีบุปผาแปลกตาหญ้าวิเศษ สมุนไพรล้ำค่าและนกเซียน บ้างก็ปูพื้นด้วยหยก บ้างก็ประดับผนังด้วยทองเงิน อย่างไรเสียก็เป็นที่พำนักของตน เหตุใดจึงสกปรกโสมมเช่นนี้ มิต้องกล่าวถึงผู้บำเพ็ญเพียร แม้แต่ปีศาจอย่างนักพรตเฒ่าเสวียนอู่หรือสามอริยะวารีนภาก็ยังมีกลิ่นอายวิถีธรรมเพียงน้อยนิด ทว่ามังกรพิษตนนี้เห็นทีจะเป็นเพียงมารร้ายโดยแท้