0215

⬢⬢⬢

ตอนที่ 215 พิชิตอสูร (กลาง)

โจวชิงกดแสงเหาะลงบนที่ราบสูงแห่งหนึ่งพลางกวาดสายตามองไปยังภูเขาไกลตา ด้านซ้ายมีไอพิษหมอกร้าย ด้านขวามีแมลงสัตว์มีพิษคืบคลานส่งเสียงดังจี่ ในหุบเขามีร่องลึกมากมาย สายน้ำไหลรินดูมืดสลัว ถ้ำหินตั้งเรียงรายตามแนวโขดหินดูน่าเกรงขาม แอ่งโคลนลึกที่มีขนาดกว้างกว่าสิบห้าลี้เริ่มส่งเสียงผุดพรายฟองอากาศคลุ้ง มีหญ้าเน่าเปื่อยและโคลนตมสะสมอยู่ภายในเกิดการหมักหมมเหม็นเน่า กลิ่นโชยมาจนน่าคลื่นไส้

“ช่างเป็นภูเขาที่ยากจนและน้ำที่ชั่วร้ายยิ่งนัก!”

โจวชิงถอนหายใจในใจ หุบเขาหลายแห่ง ณ ที่แห่งนี้มีปราณอสูรเข้มข้นจับตัวหนาแน่นไม่จางหายพุ่งพล่านขึ้นสู่เบื้องบน ยามลมแรงพัดผ่านล้วนมีกลิ่นคาวเหม็นโชยมา เบื้องหลังห่างออกไปหลายร้อยลี้กลับไร้ผู้คน สภาพรกร้างว่างเปล่า ชัดเจนว่ามีอสูรที่ดุร้ายเหี้ยมโหดอาศัยอยู่

“แม้เทพมังกรอ๋าวหลวนจะเป็นผู้ดูแลเรื่องดลบันดาลฝนฟ้าในทวีปหนานจ้านปู้ แต่ทวีปนี้กว้างใหญ่เกินไป พวกภูเขาที่กันดารหรือซอกหลืบหลืบเขานางคงไม่มาใส่ใจ ปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรม การที่นางไม่รู้สถานการณ์โดยละเอียดก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพียงแต่สองหมัดข้ายากจะต้านทานสี่มือ อีกทั้งยังไม่รู้เขตการกระจายตัวของพวกอสูร หากเข้าไปแล้วเจอเข้ากับค่ายกลผนึกหรือราชันอสูรระดับยอดฝีมือที่ใต้บังคับบัญชามีทหารอสูรนับหมื่น จะไม่เสียท่าเอาหรือ? ต่อให้ไม่เสียท่า เกรงว่าจะไม่อาจสยบพวกอสูรได้แม้แต่ไม่กี่ตัว ช่างเป็นเรื่องยากลำบากเสียจริง!”