0207

⬢⬢⬢

ตอนที่ 207 การปราบมาร (ตอนจบ)

มนุษย์ทองคำทั้งสิบสองตนนี้สูงสองวา ร่างกายกำยำบึกบึน ทั่วร่างมีแสงสีทองอาบไล้ ใบหน้าล้วนดุดันน่าสะพรึงกลัว ยามเคลื่อนไหวร่างกายมีเสียงดังกรอบแกรบ บางครั้งยังมีเสียงคล้ายโลหะกระทบกันดังออกมา ทว่ามนุษย์ทองคำส่วนใหญ่นั้นกลับขาดแขนแหว่งขากายหยาบล้วนบุบสิบคละคลุ้งราวกับชำรุดเสียหายและไม่สมบูรณ์ แต่ถึงกระนั้นมนุษย์ทองคำเหล่านี้ยังคงมีอานุภาพไร้ขอบเขต พวกมันล้อมรอบไป๋ฉี่เอาไว้พลางใช้ร่างกายกำบังอาวุธของผู้คนที่ระดมโจมตีเข้ามาได้ทั้งหมด

แม่ทัพปาขยับกายกระโดดขึ้นไปตีลังกากลางอากาศ ก่อนจะตวัดไม้กระบองฟาดลงบนศีรษะของมนุษย์ทองคำตนหนึ่ง ประกายไฟกระจายว่อน เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวไปไกล ในขณะเดียวกันนั้นเองเบื้องไกลมีแสงวิชาเหาะเหินนับไม่ถ้วนพุ่งตรงมาด้วยความเร็ว เห็นได้ชัดว่าอาณาบริเวณทะเลตะวันออกแห่งนี้ เสียงการต่อสู้นั้นยิ่งใหญ่เกินไปจนทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในขุนเขาแถบชายฝั่งตื่นตระหนกเข้าเสียแล้ว

มนุษย์ทองคำเหล่านั้นเหวี่ยงหมัดอีกครั้ง ร่างอันใหญ่โตพริ้วไหวราวกับปลาแหวกว่าย วูบวาบไปมาไม่มีทิศทาง หมัดไร้สุ้มเสียงปะทะกับผู้คนเหล่านั้นเข้าด้วยกัน

“ไป๋ฉี่เป็นอะไรไป? เหตุใดถึงได้สร้างของพังๆ เหล่านี้ออกมา?”