เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 206 ปราบมาร (ตอนต้น)
“เหตุใดจึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้?”
ในระหว่างที่พญาอินทรีกล่าววาจา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกังวล คิ้วขมวดมุ่นอย่างเห็นได้ชัด คล้ายกำลังขบคิดบางสิ่งอยู่ ผู้คนที่นี่ล้วนเป็นราชันอสูรประจำถิ่น แม้จะกล่าวไม่ได้ว่าครองอำนาจทั่วทั้งโลก แต่บนทวีปบูรพาเทพที่กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตานับหลายร้อยล้านลี้แห่งนี้ พวกเขาก็ต่างเป็นยอดฝีมือชื่อก้องและมีหน้าตาในสังคม มีสาวกอยู่มากมาย พลังธรรมสูงส่ง และยึดครองอาณาเขตอันกว้างใหญ่ แม้แต่เซียนทั่วไปในแดนสวรรค์ยังต้องให้เกียรติพวกเขาบ้าง เบื้องบนไม่น้อมรับบัญชาจักรพรรดิหยก เบื้องล่างไม่ถูกพันธนาการโดยแดนยมโลก ท่องไปทั่วสามภพได้อย่างอิสระเสรี เคยร่ำสุรากับเซียนและเคยโต้ธรรมะกับพระโพธิสัตว์ ยอดฝีมือที่ร้ายกาจก็ผ่านตามาไม่น้อย แต่เมื่อได้ยินพญาอินทรีกล่าวว่าคนที่ปะทะกันอยู่เบื้องบนสองคนนั้น แม้แต่เทพมหาสมุทรสามแท่นอย่างนาจายังมิใช่คู่ต่อสู้ ก็อดที่จะไม่เชื่อถือไม่ได้
ในศึกสถาปนาเทพปีนั้น สองสำนักปรึกษาหารือสามครั้ง ร่วมกันลงนามในบัญชีแต่งตั้งเทพ เทพมหาสมุทรสามแท่นเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่บรรลุอริยะด้วยกายเนื้อ พลังฝีมือแข็งแกร่งไร้ขอบเขต ผู้คนที่นั่งอยู่ที่นี่นอกจากวานรอย่างท่านแม่ทัพปาที่พอจะเปรียบเทียบได้แล้ว แม้แต่ราชามังกรทะเลบูรพาอ๋าวกว่างยังมิใช่คู่ต่อสู้ พญาอินทรียอมรับในความด้อยของตนโดยดุษณี นับประสารอะไรกับราชันอสูรและเฒ่าปีศาจสิบกว่าตนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง