0162

⬢⬢⬢

ตอนที่ 162 พบเทพหยินอีกครา

“เทพมังกรแปดจำพวก!” ธรรมราชันเซวียนหยวนได้เห็นอสูรกายแปดชนิดที่ลอยละล่องจมหายไปมาอยู่ในห้วงอากาศ สองตาเผยความตื่นตระหนกสุดขีด “เจ้าหนูนี่ฝึกฝนวิชาใดกัน รูปร่างประหลาดล้ำถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังมีเทพมังกรแปดจำพวกคอยคุ้มกัน!? หรือว่าเจ้าหนูนี่สำเร็จเป็นพุทธะแล้ว?”

โจวชิงร่ายเคล็ดผนึกอย่างเชื่องช้า แสงทองพลุ่งพล่านขึ้นจากใต้มหาศิลา เมื่อไร้ซึ่งคางคกขัดขวาง การหลอมศิลาผนึกจึงราบรื่นขึ้นมาก แสงทองสั่นไหวห่อหุ้มครึ่งล่างของศิลาไว้ ดุจเปลวเพลิงกะไหล่ทองที่กำลังลากเลื้อยขึ้นไปเบื้องบน ไม้เท้าต้นไม้วิเศษเจ็ดสมบัติยังคงลอยอยู่เหนือศีรษะ ทว่าประกายแสงกลับหดหาย ดูคล้ายกิ่งไม้ดั้งเดิม อีกทั้งยังดูคล้ายกิ่งไผ่

“พี่ใหญ่ ท่านยังเหม่อลอยอะไรอยู่! รอให้คนผู้นี้หลอมศิลาจารึกผนึกตำหนักสำเร็จและควบคุมการเปิดค่ายกลผนึกอาคมทั่วทั้งตำหนักเซียนได้ พวกเราจะออกไปข้างนอกลำบากแล้ว! ตอนที่ข้าเพิ่งหลอมศิลาไปนั้นแอบล่วงรู้ความลับเล็กน้อยของค่ายกลผนึกอาคมตำหนักเซียนแห่งนี้ หลังจากเปิดใช้แล้วมันร้ายกาจยิ่งนัก เกรงว่าแม้แต่เซียนสวรรค์ลงมาจุติก็ยังมิอาจเอาชนะได้!” คางคกคว้าตัวธรรมราชันเซวียนหยวนเอาไว้ ร่างในเสื้อคลุมเขียวหมุนวนจนเกิดเป็นลมมาร พุ่งตรงไปยังประตูตำหนักเซียน เวินหลานซินและนักพรตเฒ่าจี๋อินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบตามหลังคางคกและธรรมราชันเซวียนหยวนไป ต่างคนต่างเรียกแสงเหินเวหาพุ่งไปที่ประตู ทันทีที่แสงมงคลพลุ่งพล่าน ทั้งสี่คนก็ตกลงไปในค่ายกลเซียนหลงทางที่หน้าประตู