0134

⬢⬢⬢

ตอนที่ 134 ตำหนักวารีชางหลาง

โจวชิงมองดูช่องทางขนาดมหึมาที่ถูกเปิดออกท่ามกลางน้ำทะเลนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงชื่นชม ช่องทางนี้กว้างใหญ่จนมองไม่เห็นจุดจบ ลึกลงไปในแนวตรง คล้ายคลึงกับทางซือหม่าที่เขาเคยเห็นที่ฉางผิงอยู่บ้าง เพียงแต่เล็กกว่าเล็กน้อย ผนังโดยรอบไม่ใช่หน้าผาหินสีเขียว แต่แว่วเสียงเกลียวคลื่นดังซ่า พร่ามัวจนมองเห็นไม่ถัดตา อักขระยันต์สีน้ำเงินดวงเล็กจ้อยวับหายไปในพริบตา โจวชิงรวบรวมพลังตาทิพย์มองอย่างชัดแจ้ง ภายนอกอักขระยันต์สีน้ำเงินนั้นคือน้ำทะเลใสกระจ่าง ฝูงปลาน้อยใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังว่ายเวียนอยู่ ทำให้รู้ว่าขณะนี้กำลังอยู่ในทะเลลึก

ผู้คนที่อยู่ในช่องทางไม่จำเป็นต้องเดินไปข้างหน้า ก็มีพลังอ่อนโยนนุ่มนวลสายหนึ่งคอยพยุงให้ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไปอย่างช้าๆ สบายอย่างยิ่ง ไม่รู้สึกถึงแรงกดดันจากก้นทะเลลึกแม้แต่น้อย ราวกับนั่งลิฟต์ก็ไม่ปาน ทุกหนึ่งส่วนที่ตกลงไป เส้นทางเบื้องหลังก็จะถูกนำทะเลถมเต็ม ราวกับมีคนคอยควบคุมอยู่

“คนผู้นี้! ช่างใช้จ่ายมือเติบยิ่งนัก!”