0133

⬢⬢⬢

ตอนที่ 133 คลื่นลมโหมกระหน่ำอีกครา

แสงโล่สีเขียวมรกตขนาดประมาณครึ่งหมู่สลายไป เผยให้เห็นบุคคลหนึ่ง รูปลักษณ์ของคนผู้นี้มิอาจทำให้คนยกย่องได้เลย ศีรษะใหญ่แต่ร่างกายเล็ก แผ่นหลังโค้งงอคล้ายกับมีสิ่งใดทับไว้ข้างหลัง

ไม่เพียงร่างกายจะดูทุเรศทุรัง ใบหน้ายังน่าเกลียดอัปลักษณ์อย่างถึงที่สุด ผิวหน้าดำคล้ำอมเหลืองและหยาบกร้านอย่างยิ่ง จมูกมหึมามีรูจมูกเชิดขึ้นฟ้า ดวงตาสีเหลืองเป็นประกายคู่หนึ่งเรียวเล็กมาก บางคราเบิกโพลงกลมโต บางครากลับหรี่จนเหลือเพียงช่องว่าง ยามหรี่ตาเนื้อหนังจะปิดเข้าหากันจนมองไม่เห็นร่องรอย ราวกับไม่ได้ลืมตาอยู่เลย

โดยเฉพาะปากกว้างนั่น ริมฝีปากหนาพลิกออกข้างนอก เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดคมกริบเป็นระยะราวกับสัตว์ป่า เพียงแค่ปากกว้างกับจมูกเชิดมหึมานั่นก็กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของใบหน้าไปแล้ว น่าเกลียดจนไม่รู้จะพูดอย่างไร

ทันใดนั้น พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! แสงโล่หลายสายตกลงมากลางสนาม ต่อให้โจวชิงจะคุ้นเคยกับสิ่งพิลึกกึกกือมามากเพียงใด ก็ยังอดสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเย็นวาบไม่ได้ คนเหล่านี้ยิ่งดูยิ่งอัปลักษณ์ ยิ่งดูยิ่งทุเรศ ราวกับคนขี้เหร่ทั้งใต้หล้าถูกนำมารวมตัวกันไว้ที่นี่ ตาเหล่จมูกแบน ปากสิงโตตาอัว ใบหน้าเขียวเขี้ยวโง้ง ผมเขียวตาสีแดงดุจภูตผีปีศาจ โดยเฉพาะบางคนที่อาการหนักยิ่งกว่า บนใบหน้าเต็มไปด้วยติ่งเนื้อรูปเกล็ดปกคลุมหนาแน่น มองแล้วชวนให้หนังหัวสั่นสะท้าน เมื่อเทียบกันแล้ว เจินเหรินเสวียนอู่ผู้นั้นยังดูดีกว่ามากนัก