0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 แย่งชิงถ้ำพำนัก (สี่)

“คำพี่รองกล่าวได้ไม่ผิด! พี่ใหญ่ ปัจจุบันสมบัติวิเศษที่ใช้ป้องกันตัวได้ดีที่สุดของพวกเราคือ ‘ม่านวารีเทียนอี’ ซึ่งหลอมขึ้นจาก ‘วารีแท้เทียนอี’ แม้จะเพียงพอต่อการรับมือกับสมบัติวิเศษร้ายกาจของผู้บำเพ็ญเต๋า แต่หากต้องรับมือกับอานุภาพแห่งทัณฑ์สวรรค์นั้นยังห่างไกลนัก!”

ชิงเสินจื่อตวัดแส้ปัดฝุ่นทองม่วงในมือ ก่อให้เกิดละอองน้ำมหาศาลบนผิวมหาสมุทร ซากปลาที่ลอยเท้งเต้งอยู่ถูกละอองน้ำม้วนพัดไปจนหมดสิ้น ผืนทะเลบริเวณนี้กลับคืนสู่ความสะอาดหมดจดทันตาเห็น ทักษะพลังธรรมที่ใช้นั้นหนักแน่นดุดัน ทว่าก็สุขุมนุ่มลึกไร้รอยต่อ แสดงให้เห็นว่าเป็นยอดฝีมือระดับคืนสู่ความว่างอย่างแท้จริง ผู้บำเพ็ญอิสระแดนโพ้นทะเลนั้นเป็นยอดนักปฏิบัติธรรมตัวจริงโดยแท้

หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ชิงเสินจื่อเห็นด้วยกับคำพูดของวานรวารีอย่างยิ่งจึงกล่าวต่อว่า “พี่ใหญ่ย่อมรู้เรื่องราวของ ‘เทิงเจียวเจินเหริน’ แห่งเกาะจี้อินทะเลเหนือเมื่อสองร้อยปีก่อนใช่หรือไม่!”

บรรพชนผมแดงพอได้ยินชิงเสินจื่อเอ่ยถึงเทิงเจียวเจินเหรินแห่งเกาะจี้อินทะเลเหนือ สีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก สีหน้าที่เคยแดงระเรื่อมีน้ำมีนวลกลับกลายเป็นซีดเซียวราวกับคนตาย ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ส่งผลให้มวลน้ำที่พุ่งทะยานสู่ฟ้าซึ่งพวกเขายืนอยู่นั้นส่งเสียงคำรามกึกก้อง