บทที่ 17: รถตู้กันกระสุน

บทที่ 17: รถตู้กันกระสุน

เวลานี้สายตาที่หม่าหรงหรงมองซ่งฉือเปลี่ยนไปจากตอนบ่ายที่หมู่บ้านหัวตงอย่างสิ้นเชิง ในนั้นมีทั้งความหวาดหวั่น ความกลัว และความไม่ยอมแพ้ เธอก้มหน้าแล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณผู้ครองลำดับ ขอโทษค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย หวังว่าคุณจะให้อภัยฉัน”

ซ่งฉือมองหม่าหรงหรงทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้าคนอ้วนที่สูงถึงสองเมตร แต่ไม่ได้ตอบทันที

คำพูดที่หม่าหรงหรงพูดตอนบ่าย ซ่งฉือได้ยินมาแต่ไกล