บทที่ 16: ขอโทษ

บทที่ 16: ขอโทษ

ซ่งฉือสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง เขารู้ว่าสิ่งพิกลน่ากลัวมาก แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะน่ากลัวได้ถึงขนาดนี้ ต้องให้ผู้ครองลำดับหลายคนร่วมมือกันจึงจะรับมือสิ่งพิกลที่อยู่ต่ำกว่าหนึ่งลำดับได้อย่างสมบูรณ์ และทำได้เพียงทำให้มันหลับใหล ไม่อาจสังหารสิ่งพิกลได้อย่างแท้จริง

หากต้องเผชิญหน้ากับสิ่งพิกลระดับเดียวกัน ผู้ครองลำดับก็ทำได้แค่หนีเท่านั้น เร็วแค่ไหนก็ต้องหนีให้เร็วที่สุด

ยังดีที่สิ่งพิกลออกมาในตอนกลางวันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมนุษยชาติคงจบเห่ไปนานแล้ว

ซ่งฉือเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “หัวหน้า คุณรู้ไหมว่าประเทศเรามีผู้ครองลำดับ 2 อยู่ทั้งหมดกี่คน?”