ตอนที่ 132 แช่งข้าให้น้อยลงหน่อยได้หรือไม่

ตอนที่ 132 แช่งข้าให้น้อยลงหน่อยได้หรือไม่

วันที่สองของการกลับมาถึงจวน ลั่วจิ่นอวี๋และเซี่ยเยี่ยนชิงก็ได้ใช้ชีวิตแบบเสื้อผ้ามีคนสวมให้ ข้าวปลาอาหารมีคนป้อนถึงปากเสียที หากจะกล่าวว่าเสื้อผ้ามีคนสวมให้ ความจริงแล้วลั่วจิ่นอวี๋ไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาในแดนชายแดน เรื่องสวมเสื้อผ้าหวีผมล้างหน้านางล้วนลงมือทำด้วยตนเอง ตอนที่ชิงไต้พุ่งตัวเข้ามา นางถึงกับเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาตญาณ จนเกือบทำเอาชิงไต้ซวนเซเสียหลัก

ท้องฟ้าเพิ่งสาง ชิงไต้และแม่นมเซี่ยก็ยกอ่างทองแดง ผ้าเช็ดหน้า และตลับแป้งเข้ามาในห้อง ขอบตาของชิงไต้แดงก่ำ แม่นมเซี่ยก็เช่นกัน ทั้งสองคนมองดูรอยแผลเป็นบนใบหน้าของลั่วจิ่นอวี๋ที่ยังตกสะเก็ดไม่สนิท น้ำตาก็ไหลร่วงหล่นลงมาราวกับสายลูกแก้วขาด ลั่วจิ่นอวี๋เองกลับมิได้รู้สึกอันใด แผลรอยนั้นมิได้ลึก เดินทัพทำศึกมีผู้ใดบ้างไม่ได้รับบาดเจ็บ แม่ทัพนายกองคนใดในแดนชายแดนใบหน้าไม่มีแผลเป็นบ้าง แผลเป็นเหล่านั้นยาวกว่านี้ตั้งมาก ก็ไม่เห็นพวกเขาจะส่องกระจกทอดถอนใจทุกวัน อีกทั้งมิใช่ว่าจะรักษาให้หายไม่ได้ ชิงไต้กับแม่นมเซี่ยกลับทำเหมือนกับว่านางเป็นโรคร้ายแรงที่รักษาไม่หายเสียอย่างนั้น

ชิงไต้หวีผมให้นางไปพลางปาดน้ำตาไปพลาง “คุณหนู ตอนนี้ท่านทิ้งรอยแผลเป็นยาวถึงเพียงนี้ไว้ จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ...”