ตอนที่ 122 จัดการเชลย

ตอนที่ 122 จัดการเชลย

ยามอรุณของวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง นอกประตูเมืองเหวินอันพลันมีเสียงฝีเท้ายม้าแว่วดังขึ้น

ทหารรักษาเมืองชะโงกหน้าออกไป ครั้นเห็นขบวนคนและม้าดำทะมึนใต้กำแพงเมืองก็นึกว่าเป็นศัตรูเข้าโจมตี ทว่าแลเห็นผู้ที่นำหน้าสองคน คนหนึ่งมีหนวดเคราดกรก อีกคนหนึ่งหนุ่มแน่นองอาจ บนเกราะล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ทว่าแต่ละคนกลับกระปรี้กระเปร่าฮึกเหิม ทหารจำธวัชผืนนั้นได้ จึงรีบหย่อนสะพานชักลงทันที

ซุนอี้และเฉินว่านเฉวียนนำไพร่พลเคลื่อนเข้าสู่เมืองอย่างเกรียงไกร ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้หลับนอนตลอดหนึ่งราตรีฉายชัดอยู่บนใบหน้าของทุกคน ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ทว่าสีหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นยินดีที่มิอาจปิดมิด ด้านหลังขบวนยังคุมตัวเชลยโม่เป่ยมาหลายสิบคน ผู้ที่เดินอยู่หน้าสุดคือชายฉกรรจ์ที่ถูกมัดตรึงแน่นหนา เกราะบนร่างหรูหรากว่าทหารโม่เป่ยทั่วไปอยู่มากโข

เสิ่นเหลียวกำลังพาฟางเหล่ยตรวจตราอยู่ที่ประตูเมือง พอแลเห็นขบวนนี้แต่ไกลก็สาวเท้าเร็วรี่เข้ามาต้อนรับ ฟางเหล่ยยังเยาว์วัย ความอยากรู้อยากเห็นมีมาก พอเห็นสภาพของท่านแม่ทัพทั้งสองก็รีบปรี่เข้าไปหา

“ใช่ท่านแม่ทัพซุนกับท่านแม่ทัพเฉินหรือไม่ขอรับ! ได้ยินว่าเมื่อคืนพวกท่านไล่ล่าออกไปหรือ?” ดวงตาของฟางเหล่ยทอประกายระยับ