ตอนที่ 116 ค่ายใหญ่หานซาน

ตอนที่ 116 ค่ายใหญ่หานซาน

ยามอรุณของวันนี้ ขบวนคนที่เดินทางแบบเรียบง่ายไร้สัมภาระรุงรังก็มาถึงตำบลหานซาน ที่ว่าเรียบง่ายนั้น นอกจากลั่วจิ่นอวี๋และเหล่าเซี่ยแล้ว ยังต้องนับรวมจางรุ่ยผู้ตรวจการทัพที่ฮ่องเต้ส่งมาเองผู้นั้นด้วย จางรุ่ยไม่ได้วางมาดข้าหลวงต่างพระองค์อันใดเลยแม้แต่น้อย เขาติดตามควบม้าตะบึงมาตลอดทางอย่างสมถะ การควบม้าอย่างบ้าคลั่งตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน ทำให้สีหน้าของเขาดูทรุดโทรมกว่าตอนออกเดินทางมากนัก เส้นเลือดฝอยในดวงตาแดงก่ำถี่ยิบราวกับใยแมงมุม ปลายคางก็มีตอเคราเขียวคล้ำผุดขึ้นมา ทว่าเขากลับมิได้เอ่ยสิ่งใด และไม่เคยเอ่ยปากขอหยุดพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว จุดนี้เองที่ทำให้ลั่วจิ่นอวี๋ต้องเหลือบมองเขาเพิ่มขึ้นอีกครา คนผู้นี้แม้จะมีจุดยืนต่างกัน ทว่าอย่างไรเสียก็เคยผ่านชีวิตในกองทัพมาก่อน

ยังเหลือระยะทางอีกหลายลี้กว่าจะถึงที่ตั้งค่าย ก็มีคนรุดออกมารับ ทหารม้ากลุ่มเล็กกลุ่มหนึ่งควบตะบึงมาจากแดนไกล กีบม้าตลบเม็ดทรายสีเหลืองฟุ้งกระจาย ภายใต้แสงตะวันแห่งฤดูสารทแลดูคล้ายกำแพงดินที่เคลื่อนไหวได้ ผู้ที่นำหน้ามาเป็นนายพลหนุ่มวัยสามสิบเศษ ใบหน้าเหลี่ยมคม คมสายตากร้าวแกร่ง เกราะบนร่างสะท้อนแสงวับวาว เขากุมหมัดคารวะอยู่บนหลังม้าพลางเอ่ยขึ้น “ข้าน้อยทั้งหลายคารวะชายาซื่อจื่อขอรับ!”