ตอนที่ 114 ความคิดดี ทว่าผู้อยู่ในวังอาจไม่เห็นชอบ

ตอนที่ 114 ความคิดดี ทว่าผู้อยู่ในวังอาจไม่เห็นชอบ

ยามก้าวออกจากห้องทรงพระอักษร แสงแดดสารทสาดเฉียงลงบนบันไดหินอ่อนขาว ทอดยาวเงาร่างของทั้งสามคน เวยเป่ยโหวเดินนำอยู่หน้าสุด ฝีเท้าหนักอึ้ง แต่ละก้าวคล้ายเหยียบลงบนปุยฝ้าย แตกต่างราวคนละคนกับแม่ทัพเฒ่าผู้เปล่งเสียงดังกังวานและยืนกรานด้วยเหตุผลในโถงพระโรงเมื่อครู่ อัครเสนาบดีลั่วเดินเคียงข้างเขา แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง สีหน้ายังคงสงบนิ่ง เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นดูลุ่มลึกกว่ายามปกติประหนึ่งแอ่งน้ำไร้ก้นบึ้ง ลั่วจิ่นอวี๋เดินอยู่รั้งท้าย นางยังคงสวมชุดสีแดงที่สะดุดตายิ่งนักท่ามกลางแดดสารท กระบี่สั้นตรงเอวไหวแกว่งแผ่วเบาตามจังหวะก้าวเดิน

ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ มีเพียงเสียงฝีเท้าสะท้อนก้องบนทางเดินในวังอันเวิ้งว้าง

เมื่อพ้นประตูตำหนัก เวยเป่ยโหวก็หยุดยืน อัครเสนาบดีลั่วก็หยุดยืน ลั่วจิ่นอวี๋ก็หยุดยืนเช่นกัน คนทั้งสามยืนอยู่ท่ามกลางลมสารทเช่นนั้น คล้ายลืมเลือนไปแล้วว่าก้าวต่อไปควรมุ่งหน้าไปทางทิศใด

เวยเป่ยโหวหันกลับมามองลั่วจิ่นอวี๋ แสงตะวันตกกระทบหนวดเคราและเส้นผมขาวโพลน ส่องประกายเส้นผมสีเงินเหล่านั้นจนแทบโปร่งแสง เขามองนาง มองสตรีที่มีอายุไล่เลี่ยกับหลานสาวของตน มองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ยิ่งนักทว่าไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใด ๆ

“ประจวบเหมาะที่ช่วงเวลานี้ทั้งท่านอ๋องผู้เฒ่าและซื่อจื่อมิได้อยู่ในเมืองหลวง” น้ำเสียงของเขาเบาลงกว่าในโถงพระโรงมาก แฝงไว้ด้วยความปวดใจอย่างไม่ปิดบังอันเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสพึงมีต่อผู้เยาว์ “ลำบากเจ้าแล้ว”