กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 99 ใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญของเขาไป
สิ้นเสียงของเหล่าเซี่ย ภายในห้องก็เงียบสงัดลง ลั่วจิ่นอวี๋กำลังคิดจะถามสิ่งใดต่อ ทว่านอกรั้วบ้านพลันมีเสียงฝีเท้าแว่วดังขึ้น มิใช่เพียงคนเดียว แต่เป็นผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่ง ฝีเท้าผู้ใหญ่มั่นคง ส่วนเด็กนั้นกระโดดโลดเต้น
“แม่! แม่!” เสียงเด็กชายแหลมใสกังวาน แฝงไปด้วยความซุกซนตามประสาเด็กชาวป่า “ข้ากับพ่อเก็บดอกไม้ป่าริมทางมาให้ท่านแม่ด้วย! สวยงามยิ่งนัก!”
เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ครั้นแล้วประตูก็ถูกผลักออก เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งทั้งวิ่งทั้งกระโดดพุ่งพรวดเข้ามา ในมือกำดอกไม้ป่าหลากสีสันไว้หนึ่งกำ บนกลีบดอกยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว เขาสวมเสื้อกั๊กตัวสั้นที่ซักจนสีซีดขาว ขากางเกงม้วนขึ้นถึงหัวเข่า เผยให้เห็นท่อนขาสีคล้ำ รองเท้าผ้าบนเท้ากลับปักเป็นรูปเสือ ดูสะดุดตายิ่งนัก
เขาวิ่งเข้ามาในห้อง ครั้นเห็นคนแปลกหน้าสามคนนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน เบิกตากว้าง ดอกไม้ป่าในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น
“ไอ้หยา...” เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว เกือบจะชนเข้ากับชายที่เดินตามเข้ามา