เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 67 กองทัพติ้งซี
สิ้นเสียงของไทเฮา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ทั่วทั้งโถงก็ค่อย ๆ สงบลง ทุกคนยังคงย่อยข่าวสะเทือนเลื่อนลั่นเรื่องที่เหล่าองค์ชายกำลังจะออกจากเมืองหลวงไปฝึกฝน ต่างคนต่างลอบคำนวณถึงความหมายอันลึกซึ้งและความผันแปรที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อยู่ในใจ
ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ เสียงที่ไม่ถูกกาลเทศะและแฝงแววทะเล้นขี้เล่นสายหนึ่งก็พลันดังขึ้น—
“เสด็จพี่! เสด็จพี่! ท่านอย่ามัวแต่จัดการให้พวกหลานชาย จนลืมเจ้าหนูบ้านกระหม่อมเข้าเล่าพ่ะย่ะค่ะ!”
ทุกคนมองตามเสียงไป ก็เห็นหย่งชินอ๋องเซียวหย่งเหนียนลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง ก้าวเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าวก็มาถึงกลางโถง คุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้เสียงดังตุบ ท่าทางเช่นนั้นราวกับคนตลาดล่างที่มาขอรับรางวัลอย่างไรอย่างนั้น มีความสง่างามตามระเบียบที่อ๋องควรจะมีอยู่ตรงไหนกัน?