กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 47 เพลิงไหม้มีเงื่อนงำ
เมื่อรถม้าหยุดสนิทลงหน้าประตูจวนชุย ฟ้าก็ใกล้เข้าสู่ยามสี่ ความมืดมิดอันเข้มข้นที่สุดก่อนรุ่งอรุณเข้าปกคลุมทั่วเมืองหลวง กดข่มประกายแสงโคมไฟหน้าประตูจวนชุยให้ดูริบหรี่และเหลืองสลัว
เซี่ยเยี่ยนชิงอุ้มลั่วจิ่นอวี๋กระโดดลงจากรถม้า การเคลื่อนไหวของเขาว่องไวทว่ากลับแฝงด้วยความตึงเครียดที่ยากจะปกปิด รอยไหม้เกรียมบนเสื้อคลุมสีดำของเขาดูบาดตายิ่งนักใต้แสงไฟ คนในอ้อมอกยังคงปิดตาสนิท ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่พบ
คนเฝ้าประตูของจวนชุยได้รับรายงานจากม้าเร็วตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนแล้ว บัดนี้ประตูใหญ่เปิดกว้าง โคมไฟแขวนสูง พ่อบ้านนำบ่าวรับใช้กลุ่มใหญ่ยืนประสานมือก้มหน้าอย่างนอบน้อม ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง เซี่ยเยี่ยนชิงไม่หยุดฝีเท้า เดินตรงผ่านกำแพงบังหน้า ระเบียงทางเดิน และประตูวงเดือน มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนเล็กที่ลั่วจิ่นอวี๋พักอาศัยชั่วคราวในจวนชุยทันที เบื้องหลังของเขา ท่านน้าทั้งสองแห่งตระกูลชุยมีสีหน้าเคร่งเครียดสาวเท้าตามมาอย่างกระชั้นชิด พ่อบ้านจวนอัครเสนาบดีก็วิ่งเหยาะ ๆ ตามมาตลอดทางโดยไม่กล้าหายใจแรง